Այսօր՝
 
  • 22:16 – Իրանի հետախուզության նախարարությունը ներկայացրել է ԿՀՎ երկու ցանցերի բացահայտման մանրամասները 
  • 22:22 – Ամանորի միջոցառումները կազմակերպած ընկերությունը կրկին առանց մրցույթի կկազմակերպի Քաղաքացու օրվա միջոցառումները. Tert.am 
  • 22:22 – Ամանորի միջոցառումները կազմակերպած ընկերությունը կրկին առանց մրցույթի կկազմակերպի Քաղաքացու օրվա միջոցառումները. Tert.am 
  • 23:09 – Ծառուկյանի դեմ ակցիաները պայմանավորված են նրա աճող վարկանիշով․ Նաիրա Զոհրաբյան 
  • 22:01 – Աջափնյակի թաղապետն իր տեղակալի ֆեյսբուքյան գրառումների միտքը չի կիսում, բայց աշխատանքից չի հեռացնելու 
Քաղաքական
Պաշտոնական
Տնտեսություն
Հասարակություն
Աշխարհ
Մշակույթ
Սպորտ
Ֆոտո, վիդեո
Օրացույց
«    Հունիս 2019    »
ԵրկԵրքՉրքՀնգՈւրՇբթԿիր
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
Մենք սոց. ցանցերում
  • Facebook
  • Twitter

Ռուս-ամերիկյան սառը քամիներ կարող են հասնել Արցախ և այլուր, բայց եթե սառնասիրտ լինենք ու դատող, այն կարող են «վերածել էներգիայի». Դավիթ Բաբայան

Ռուս-ամերիկյան սառը քամիներ կարող են հասնել Արցախ և այլուր, բայց եթե սառնասիրտ լինենք ու դատող, այն կարող են «վերածել էներգիայի». Դավիթ Բաբայան


Արցախի Հանրապետության նախագահի մամուլի քարտուղար Դավիթ Բաբայանը Tert.am-ի հետ զրույցում անդրադառնում է ռուս հայտնի վերլուծաբան Մոդեստ Կոլերովի այն հայտարարությանը, որ 2016-ին Հայաստանը չօգտագործեց պահը և Ստեփանակերտին չվերադարձրեց բանակցային սեղանի մոտ: Նա կարծում է, որ անգամ ռուս-ամերիկյան սառը պատերազմի ու Արցախ հնարավոր սառը քամիների գալու դեպքում, սառնասիրտ, հայրենասեր ու ողջամիտ մոտեցումների դեպքում այդ քամուց կարելի է, պատկերավոր ասած, ստանալ էլեկտրական էներգիա:

-Պարո՛ն Բաբայան, ռուս վերլուծաբան Մոդեստ Կոլերովը Tert.am-ին տված հարցազրույցում ասել էր բառացիորեն հետևյալը. «Հայկական կողմն ապրիլյան իրադարձություններից հետո պետք է բանակցությունները վերսկսելու իր պայմաններն առաջ քաշեր, բայց այդպես չվարվեց: Հայաստանը մեղավոր է, որ չօգտագործեց անցյալ տարվա ապրիլյան իրադարձությունները՝ Լեռնային Ղարաբաղին որպես բանակցային կողմ վերադարձնելու համար: Հայաստանը կորցրեց ԼՂ-ն բանակցային կողմ դարձնելու պահը: Այս հնարավորությունը կարելի է համարել կորսված»: Ձեր մեկնաբանությունը , քանի որ նա դրանում մեղադրում է Հայաստանին:
-Տարբեր կարծիքներ կան, իհարկե, ցանկացած մարդ ունի իրավունք և տարբեր տիպի կարծիքներ հայտնելու, խորհուրդներ տալու: Խնդիրն այն է, որ ապրիլյան պատերազմից հետո առհասարակ, դիտարկվում է երկու տեսանկյունից: Նախ, լիարժեք ձևաչափի վերականգնման մասին մենք անընդհատ խոսում ենք և այդ լիարժեք ձևաչափի վերականգնման մասին խոսում ենք 1997-1998թթ. սկսած: Այսինքն՝ 20 տարի: Եվ սա ապրիլյան պատերազմի հետ կապ չունի: Անընդհատ խոսվում է այդ մասին: Նաև այն մասին, որ այս ոչ լիարժեք ձևաչափը հակասում է ԵԱՀԿ-ին, Մինսկի խմբի ստեղծմանը,1994 թվականին ընդունված Բուդապեշտյան գագաթնաժողովի բոլոր որոշումներին: Այդ ամենը ստեղծվել է կրկնում եմ՝ 94 թվականին դեռ և՝ կոնսենսուսի հիման վրա:

Այսինքն՝ այն ժամանակ բոլորը ճանաչել են, որ կա հակամարտության 3 կողմ ՝Արցախ, Ադրբեջան, Հայաստան: Այնուհետև Ադրբեջանի քմահաճույքով սա խախտվեց, բայց որևէ որոշում, առավել ևս՝ կոնսենսուսի միջոցով, չի ընդունվել այն մասին, որ ձևաչափը փոխվում է: Այսինքն՝ որևէ իրավական հիմք, որոշում չկա, որ այս ձևաչափը փոխվել է, չնայած գործընթացը այլ ձևաչափով է ընթանում: Երկրորդ. Ապրիլյան պատերազմից հետո, առհասարակ, բանակցային գործընթացը գրեթե տապալված է եղել, և այն ժամանակ այդ հարցն, իհարկե էլի բարձրացվել է, բայց այն ժամանակ շատ կարևոր էր գոնե ինչ-որ կերպով այդ բանակցային գործընթացը պահպանելը: Ոչ թե այդ պահի դրությամբ պետք է պնդեինք և ասեինք՝ չէ, Արցախը պետք է մասնակցի, որովհետև, կրկնում եմ, առհասարակ, բանակցային գործընթացը տապալված էր: Պատերազմ էր սկսվել, ի՞նչ բանակցային գործընթաց… հետևաբար, այս հարցը, այո, շատ կարևոր է, բայց այն պետք է դիտարկենք սառնասրտորեն: Առավել ևս, որ ամեն անգամ և՛ պաշտոնական Ստեփանակերտը, և՛ պաշտոնական Երևանը այդ հարցը բարձրացնում են: Եվ համանախագահներն ընդունում են այն, ինչ մենք ասում ենք, առավել ևս, որ, կրկնում եմ, չի եղել նախկին կոնսենսուսի փոփոխության որևէ իրավական փաստաթուղթ՝ ԵԱՀԿ նման գագաթնաժողովի կողմից: Բայց, հիմա իրավիճակը սա է, ավելի լավ է սա, այս կերպ ընթանա, բայց լինի բանակցային խաղաղ գործընթաց, քան չլինի առհասարակ:

-Ասում եք՝ համանախագահները հասկանում և ընդունում են: Բայց իրենք լավագույն դեպքում ասում են, որ Ստեփանակերտը պետք է վերադառնա բանակցային սեղանին ինչ-որ մի փուլից հետո:

-Չէ, ասում են, բայց դա էլ է ասելու մի ձև: Եվ բոլորը հասկանում են, որ անհնարին է առանց պաշտոնական Ստեփանակերտի ինչ-որ քայլեր կատարել: Եվ ինչքան շուտ վերադառնա, այնքան ավելի հեշտ է լինելու կարգավորումը: Չնայած, կրկնում եմ, սա տասնամյակների խնդիր է, և պետք է հասկանանք, որ ներկա դրությամբ ամենակարևոր հրամայականը պարզապես խաղաղության և կայունության պահպանումն է, բանակցային գործընթացի շարունակականությունն ապահովելն է: Դեռևս շատ ու շատ վաղաժամ է խոսել ինչ-որ քայլերի մասին: Կրկնում եմ՝ նույնիսկ տեխնիկական ամենահիմնական մակարդակի վրա հարցերը դժվար է կարգավորելը: Նույն այդ դիպուկահարների հետ քաշումը, մնացած պայմանավորվածությունները: Եթե այս դեպքում այսպես է, ոնց կարող ենք խոսել ամենակարևոր ու զգայուն հարցերի մասին:

-Ե՞րբ են համանախագահները Ստեփանակերտին վերջին անգամ առաջարկել, որ Ստեփանակերտ կողմ լինի: Հիշո՞ւմ եք նման դեպք ինչ-որ մի թվականի, չեմ ասում՝ 2016-ին, ինչի՞ մասին խոսում է Կոլերովը:

-Միշտ ասում են, որ «մենք հասկանում ենք», և այն, որ նրանք գալիս են տարածաշրջան և, անպայման, գալիս են Ստեփանակերտ, սա նաև դրա վկայությունն է: Այսինքն՝ կրկնում եմ՝ չնայած խախտված լինելուն, բայց այնուամենայնիվ այդ ձևաչափը ինչ-որ մի ձևով պահպանվում է: Եվ Ստեփանակերտը ոչ թե լրիվ դուրս է բանակցային գործընթացից, այլ այլ մակարդակով՝ ինչ-որ կերպ մասնակցում է: Նրանք (համանախագահները) գալիս են մեզ հետ քննարկում են տարբեր հարցեր, և սա փաստ է: Եվ այն, որ նրանք ամեն անգամ գալիս են, վկայում է այն մասին, որ կարևորում են այդ ձևաչափի առկայությունն առհասարակ:

-Կարելի՞ է ասել, որ Ստեփանակերտը «կողքից» կա որպես կողմ՝ այլ հարթություններում:

-Կրկնում եմ Ստեփանակերտը ինչ-որ ձևով, ոչ բոլոր աստիճանաններում, բայց մասնակցում է, դրա համար էլ ասում ենք՝ խախտված ձևաչափ: Այսինքն՝ Նախագահների մակարդակով հանդիպում չկա, արտգործնախարարների՝ չկա, ինչը եղել է ժամանակին՝ մինչև 1997 թվականը, բայց Ստեփանակերտը նաև այդ գործընթացի մասն է և երբևէ ամբողջությամբ դուրս չի մնացել: Որովհետև, եթե այդպես լիներ, եթե ամբողջությամբ դուրս մնա, պետք է արդեն ֆիքսել, որ բանակցային գործընթացը պարզապես տապալվել է:

-Եթե ամեն ինչ այդպես է, ինչպես Դուք եք ներկայացնում, այդ դեպքում ինչո՞ւ է ռուս վերլուծաբանը նման հայտարարություններ անում: Ձեր կարծիքով՝ ի՞նչ կա նրա լեզվի տակ :

-Գիտեք կան տարբեր մոտեցումներ: Նա հայտնի վերլուծաբան է, նա ունի իր տեսլականը, բայց դա չի նշանակում, որ այն համապատասխանում է իրականությանը կամ ամբողջությամբ արտացոլում է իրավիճակը: Մենք, իրոք, բարձր ենք գնահատում այն, որ նման, այդ մակարդակի վերլուծաբանները կարևորում են պաշտոնական Ստեփանակերտի մասնակցությունը: Իրոք, սա շատ կարևոր է, որովհետև սա նշանակում է, որ նման շրջանակները ըմբռնում են այդ կարևորությունը: Եվ նույն Կոլերովի հետ բազմաթիվ հանդիպումներ ենք ունեցել, գիտենք այդ տեսլականը: Սա շատ լավ է, և Ֆրանսիայում ու ԱՄՆ-ում էլ կան տարբեր վերլուծաբաններ, որոնք ևս այդ կարծիքին են: Պարզապես խնդիրն այն է, որ Ադրբեջանդ ամեն ձևով խուսափում է: Ձևաչափի լիարժեք վերականգնման համար Ադրբեջանի այդ «կապրիզներն» ու հիստերիան դեռևս խոչընդոտ են, բայց կրկնում եմ՝ սա կրում է ժամանակավոր բնույթ: Ի վերջո, առանց պաշտոնական Ստեփանակերտի մասնակցության հնարավոր չի լինի կարգավորումը: Առանց Ստեփանակերտի մասնակցության, որը մասնակցում է խաղաղության պահպանման գործընթացին, սա անհնարին է, չէ՞ որ ադրբեջանա-ղարաբաղյան սահմանի երկայնքով մեկ մենք ենք այդ խաղաղությունը պահպանում:

-Նույն Կոլերովի հարցազրույցի հիման վրա արդեն իսկ որոշ վերլուծություններ կան, առ այն, որ ամենայն հավանականությամբ` մոսկովյան իշխանության որոշակի շրջանակներ շարունակում են շրջանառել Հայաստանին բանակցություններից դուրս թողնելու և կարգավորման գործընթացը Մոսկվա-Բաքու-Ստեփանակերտ ձևաչափով տանելու թեզը:
-Չեմ կարծում, որ դա այդպես է:Կրկնում եմ՝ խնդիրը համապարփակ կարգավորման անհրաժեշտությունն է, որ հակամարտությունը պետք է համապարփակ կարգավորվի: Իսկ դրա համար պետք է բոլոր շահագրգիռ կողմերը ներգրավված լինեն: Ես չեմ կարծում, որ պաշտոնական Կրեմլը փորձում է նման մոտեցում որդեգրել, մանավանդ որ մեր տարածաշրջանը … Հասկանալի է, որ կա գերտերությունների միջև պայքար, որը երբևիցե չի վերջանալու և երբևիցե չի էլ վերջացել: Այդ պայքարը եղել է, կա և կմնա: Եվ տարբեր պետություններ, վերլուծաբաններ, քաղաքական գործիչներ այս կամ վեկտորի կողմնակիցներ են: Սա հասկանալի է: Հասկանալի է նաև, որ կան մարդիկ, որոնք ունեն հակառուսական վեկտոր և փորձում են դա առաջ տանել, կամ հակառակը, ռուսամետ են: Սա էլ է բնական և,ավելին՝ ամեն երկրում այդպիսի վեկտորներ պետք է լինեն: Բայց մենք պետք է մի բան լավ հասկանանք՝ այն է՝ մեր աշխարհաքաղաքական յուրահատկությունը: Տեսեք քարտեզը. ում հետ ենք հարևան և այլն: Եվ նաև այս յուրահատկության մյուս կողմը՝ հայոց սփյուռքի առկայությունը... Սա է, որ մեզ համար այդ հավասարակշռված քաղաքականությունը դարձնում է այլընտրանք չունեցող: Մենք չենք կարող զարգացնել մեր հարաբերությունները Արևմուտքի հետ Ռուսաստանի հաշվին, կամ Ռուսաստանի հետ՝ Արևմուտքի հաշվին:

Սա անհնարին է միայն հենց մեր սփյուռքի առկայության տեսակետից: Մենք ոնց կարող ենք վատ հարաբերություններ ունենալ այն երկրների հետ, որտեղ ունենք հայկական սփյուռք: Մենք պարտավոր ենք նման հավասարակշռված հարաբերություններ ունենալ՝ անկախ նրանից, թե ով ինչ է ասում: Մենք պետք է ունենանք ռազմավարական, բարեկամական հարաբերություններ ունենալ Ռուսաստանի Դաշնության հետ: Պարտավոր ենք լավ, բարեկամական, ռազմավարական հարաբերություններ ունենալ ԱՄՆ-ի, Ֆրանսիայի, Իրանի, Վրաստանի հետ, որովհետև այնտեղ ունենք Սփյուռք:

-Բայց արդյոք մեր ցանկությունները համընկնո՞ւմ են մեր հնարավորություններին: Շատ լավ կլիներ, որ այդպես լիներ, բայց արդյոք դա հնարավո՞ր է:

-Իհարկե հնարավոր է: Ինչ է՝ մինչ այս մենք վատ հարաբերություններ ունե՞նք ԱՄՆ-ի կամ Ֆրանսիայի հետ:

-Երկկողմ հարաբերությունների մակարդակով՝ ոչ, բայց արդյոք այդ նույն հավասարությունը կա տարբեր միություններին ինտեգրման պարագայում: Ավելին՝ կա շահերի հակասություն:

-Սա ուրիշ բան է, դա չի նշանակում, որ մենք, ինտեգրվելով ԵԱՏՄ-ին, հակաամերիկյան ինչ-որ մոտեցում ենք ցուցաբերում: Այդպես չէ:

-Բայց չէ՞ որ ռուս-ամերիկյան հարաբերությունները իրենց վատթարագույն փուլն են թևակոխել և, շատերի համար անհնար է թվում, որ դա հնարավոր է անել: Ավելին, կա շատ տարածված կարծիք, որ , ի վերջո, ռուս-ամերիկյան սառը պատերազմի սառը քամիները կհասնեն Արցախ:

-Չէ, հնարավոր է: Իհարկե, այդ քամիները հասնելու են ոչ միայն Արցախ, այլ գնալու են տարբեր տեղեր: Բայց, կարծում եմ, եթե մենք պահպանենք սառնասրտություն, դատողականությունը, հայրենասիրությունը և պետական շահերով հարցին մոտենանք, շատ նորմալ կարող ենք այդ «քամիներից նորմալ էլեկտրաէներգիա սարքել» և մեր շահերը պաշտպանել: Անհոգ եղեք, մենք այլ տարբերակ չունենք: Եվ առհասարակ, տեսեք՝ այն պետությունները, որոնք դարձել են այս կամ վեկտորի միանձնյա կողմնակից, ջատագով, ահավոր տուժել են: Մենք դա անելու իրավունքը չունենք: Հատկապես ներկա աշխարհաքաղաքական վիճակում:



Անուշ Դաշտենցскачать dle 11.1смотреть фильмы бесплатно
թեգեր: Հայաստան
Լրահոս
Բոլոր նորությունները →